dagboek slaaf Tyno 24 januari 2017

 

24 januari 2017
Mijn slavenpik zit nu al meer dan een week opgesloten. Moet wel zeggen...ben er nog steeds niet aan gewend. Het gaat regelmatig knellen en de kwelling om klaar te komen wordt steeds groter omwille van de opwinding van het dragen van het kooitje. Soms vraag ik mij af ... of anderen het niet kunnen zien maar dat zal mijn gedacht wel zijn. Slapen gaat ook nog steeds niet goed maar al iets beter. Ik wordt nog gemiddeld 2 keer wakker per nacht. Dan ga ik even plassen (zittend want staand gaat het alle kanten op, wat ook wennen is want ben echt een staandplasser), de balzak even goed er doorheen trekken en dan gaat het weer een stuk beter. Tijdens het douchen probeer ik mijn pikje stiekem even te verwennen met de waterstraal maar achteraf is het altijd weer een kwelling omdat mijn slavenpikje hard probeert te worden (wat natuurlijk niet lukt door het kooitje). Dan maar geduldig afwachten tot mijn Meesteres mij oproept voor een sessie waarbij ik hopelijk even bevrijd word. Jeetje ... Twijfel soms of ik er wel mee wil doorgaan. Maar dan bedenk ik mij voor wie ik het wil doen. Voor mijn Meesteres! Volhouden denk ik dan. Ik wil dat mijn Meesteres trots op mij is. Ik wil mijn onderdanigheid aan mijn Meesteres laten zien...ik wil overgeleverd zijn aan mijn Meesteres!