Dagboek slaaf Tyno 26 januari 2017

 

26 januari 2017
Toen ik vandaag net naar mijn Meesteres wou vertrekken kreeg ik nog een bericht: "Vandaag is mijn poets subje aanwezig in het Instituut en ik ben wat spannends met je van plan". Ik vond het een heel opwindend bericht van mijn Meesteres wat de hele reis door mijn hoofd spookte.
Wat was mijn Meesteres met mij van plan. Ik kijk ook heel erg uit naar het moment dat mijn pikje eindelijk uit zijn kooitje mag en 'hopelijk' heerlijk mag spuiten.
Aangekomen in het Instituut kreeg ik van mijn Meesteres te horen dat mijn pikje sowieso uit het kooitje mag want dat het een goede wasbeurt krijgt. Alleen al door dat te horen wou mijn pikje weer groeien. Maar helaas, het zat nog steeds opgesloten.
Na en stevige behandeling van mijn Meesteres zei ze dat het moment was aangebroken. Mijn pikje werd bevrijd en het was tijd voor een kleine beloning.
"Poetsslaaf?", riep de Meesteres, en het slaafje kwam gehoorzaam de trap af en ging netjes op zijn knieën zitten Ook hij had een kooitje aan.
"Luister slaafjes, vandaag mogen jullie allebei even uit het kooitje en mogen jullie elkaars pikje wassen. Wanneer jullie dat hebben gedaan mogen jullie even met elkaar spelen. Elkaars tepels en pikje zuigen tot ze hard worden. Maar let op slaven ... waag het niet klaar te komen!"
Wat een heerlijk gevoel was dat! Mijn pikje werd al heel snel hard, alsook het pikje van de poetsslaaf. Ik vroeg mij af hoe lang hij opgesloten heeft gezeten ...
Toen de Meesteres zag dat de opwinding zo groot werd dat onze pikjes bijna gingen spuiten beval ze ons om te stoppen.
"Zo slaafjes, genoeg genoten. Jullie pikjes gaan nu onmiddellijk terug op slot". En zo gezegd zo gedaan.
Hoe ik mij voelde? Eén en al frustratie !!! En ik had zo graag willen spuiten met mijn pikje! Maar ik heb het graag over voor mijn Meesteres.
"Kleed je aan", beval mijn Meesteres. "Even nog een foto van het nieuwe zegelnummer nemen en dan kan je gaan.